رئال مادرید 3-1 لیورپول - اشتباه پشت اشتباه
خانه / لیگ قهرمانان و لیگ اروپا / رئال مادرید 3-1 لیورپول - اشتباه پشت اشتباه
رئال مادرید 3-1 لیورپول - اشتباه پشت اشتباه

رئال مادرید 3 لیورپول 1

دو تصمیم بزرگ

پیش از شروع بازی کلوپ با دو سوال بزرگ برای چینش ترکیب اصلی تیمش مواجه بود؛ یک: چه کسانی مثلث میانی تیمش را تشکیل دهند و دو: از میان ژوتا و فیرمینو کدام یک (یا شاهد هر دو) در ترکیب ابتدایی قرار بگیرند.

سوال دوم با توجه به فرم شگفت انگیز مهاجم پرتغالی در گلزنی در مسابقات پیشین آسان تر بود و ژوتا جلو تر از فیرمینو و در کنار صلاح و مانه مثلث هجومی لیورپول را تشکیل داد. بزرگترین شوک اما به میانه میدان باز می گشت. نبی کیتا پس از تقریبا یک ماه غیبت و دوری از مستطیل سبز، در کنار فابینیو و واینالدوم در ترکیب تیم قرار گرفت تا تیاگو و فیرمینو کار را از روی نیمکت دنبال کنند. 

مشخصا غیبت تیاگو، آن هم در چنین بازی حساسی تصمیمی عجیب و غیر منطقی به نظر می رسید.

برای به تماشا نشستن نتیجه و سرنوشت نهایی این تغییرات تعجب برانگیز کلوپ تماشای کامل مسابقه نیاز نبود. کیتا با به نمایش گذاشتن عملکردی فاجعه بار و کند، پس از 42 دقیقه جای خود را به تیاگو داد. تصمیمی که اگر از ابتدا و پیش از بازی گرفته می شد، اتفاقات دیگری را در زمین رقم می زد. سه نفر خط حمله نیز شرایط متفاوت تری نسبت به خط میانی نداشتند. هیچ کدام از آنها در 45 دقیقه نخست، بیش از 20 لمس توپ نداشتند و حتی در زدن یک ضربه (چه در چارچوب و چه خارج از چارچوب) ناموفق بودند تا تیم کلوپ کاملا دست و پا بسته در حمله به نظر برسد.

با وجود همه این صحبت ها، آیا نتیجه ای که در پایان نیمه اول روی اسکوربورد ورزشگاه به نمایش در آمده بود فقط و فقط و فقط تقصیر کلوپ بود؟ قطعا نه. چرا که فقط شماره 8 همیشه مصدوم لیورپول تنها بازیکنی نبود که که افتضاح و ضعیف عمل کرد. بلکه از دروازه تا دفاع راست و خط حمله تیم، با فرم خوب گذشته خود فاصله بسیاری داشتند.

با این حال نکته ای که بر هیچ کس پوشیده نیست این است که اگر کلوپ، تیمش را با چینشی متفاوت تر، مطمئن تر و عاقلانه تر به زمین می فرستاد، ممکن بود نتیجه دیگری رقم بخورد.

اشتباهات بچگانه

حتی اگر بیخیال مشکلات تاکتیکی، نبود پلن بی، ترکیب ابتدایی تیم و هر چیز دیگری شوید، این یک مورد را قطعا فراموش نخواهید کرد. از همان دقایق اول یکی از مشکلاتی که رئال را رفته رفته سوار بازی کرد، نه برتری تاکتیکی بود و نه چیز دیگری. بلکه این خود بازیکنان بودند که با اشتباهاتی اسفناک از پاس های بی دقتی که در میانه زمین به هافبک های خلاق رئال داده می شد تا جایگیری های ضعیف و کم تحرکی همه بازیکن، راه را برای برتری رقیب مادریدی باز کردند.

آرنولد متهم ردیف اول روی گل دوم رئال بود. اما این اشتباه تنها اشتباه لیورپول در طی این بازی نبود (با این حال تاثیرگذارترینش بود). ساده ترین پاس ها به مقصد نمی رسیدند، تکل ها فقط باعث جا ماندن بازیکن و ایجاد فضایی عظیم پشت او می شدند و زمان بندی در زدن ضربات سر با مشکل مواجه بود.

پرس کردن ها وجود داشت، اما بدون برنامه، فردی و فقط چند بار روی پای مدافعین. پس از آن که توپ از آن منطقه در می آمد، نه خبری از افزایش فشار و ادامه پرسینگ بود و نه خبری از بازگشت بازیکنان به موقعیت خود، عقب نشینی و دفاعی منسجم. همین موضوع منجر به ایجاد فضایی باز، هنرنمایی کروس و مودریچ و گلزنی رئالی ها شد.

هنگامی که پرس از بالا به هر دلیلی با مشکل مواجه می شود، خط دفاع پایین تر می آید، به دروازه خودی نزدیک می شود و زمان را از حریف می گیرد تا دیگر بازیکنان به جای خود باز گردند. چنین چیزی اصلا به چشم نمی خورد. از همین رو تیم زیدان بیشترین استفاده را از فضای ایجاد شده پشت مدافعین و همچنین کندی و کم تجربگی آنها نهایت استفاده را کرد.

لیورپول خود باعث ایجاد مشکلات به خصوصش در جریان بازی شد و به رقیب اجازه داد هر کاری دلش می خواهد بکند. همین که اختلاف بیش از این زیاد نشد خود نکته ای مثبت است!

نیمه اول های کم فروغ ادامه دارد

امشب صفر و قبل از آن: یک، یک، پنج، دو، صفر.

این اعداد، تعداد شوت های در چارچوب قرمزها در دیدار های اخیر است که در میانشان، دیدار برگشت مقابل لایپزیگ جلب توجه می کند. به طور کلی، تیم کلوپ حتی در بازی هایی که کاملا برتر از حریف بوده، مثل بازی با آرسنال، در زدن ضربات نهایی اصلا دقت لازم را نداشته. این بی دقتی فقط بخشی از معادله است: از زمان گلزنی صلاح مقابل یونایتد در اف ای کاپ، لیورپول تنها در دو دیدار دیگر در نیمه اول گل زده است. یکی مقابل تاتنهام و دیگری مقابل ولورهمپتون. نکته جالب توجه اینجاست که هر دو گلی که در این دو بازی به ثمر رسیده، در اوقات تلف شده زده شده است!

پیش تر از آن، شاگردان کلوپ مقابل تیم جوانان استون ویلا در اف ای کاپ نیز یک گل به ثمر رساندند. این بدان معناست که در 20 مسابقه قبلی در تمام رقابت ها، لیورپول تنها در 4 بازی موفق به باز کردن دروازه رقیب در 45 دقیقه ابتدایی شده است!

آیا بالاخره آن شروع های طوفانی فصل گذشته را می بینیم تا هر هفته مشکل بزرگی در گلزنی برای خود ایجاد نکنیم؟

سایه ای از بازیکنان هفته گذشته

از عملکرد تیم که بگذریم به عملکرد فردی می رسیم. 

چه کسی یک بازی کامل و خوب به نمایش گذاشت؟ هیچ کس! نت فیلیپس و اوزان کاباک در برخی موارد به صورت جداگانه خوب عمل کردند، اما در برخی موارد نه. صلاح تک گلمان را به ثمر رساند اما جز گل چیز دیگری از او ندیدیم. با این حال در مقایسه با سایرین، او عملکرد بهتری از خود به جای گذاشت. 

در طرف دیگر سادیو مانه را داشتیم که یکی از بدترین شب های نه این فصل، بلکه دوران حضورش در لیورپول را سپری کرد. او سرعت و زهر همیشگی اش را نداشت، توپ را به طور مداوم از دست می داد و هرگز به عنوان تهدیدی برای دروازه رئال قلمداد نمی شد. خستگی یا فشار روحی-روانی و عدم اعتماد به نفس. دلیل هر چه که باشد مهم نیست چون آن شور و هیجان و بازی و استارت های انفجاری اش دیگر به چشم نمی خورند.

آلیسون روی گل دوم و سوم می توانست بهتر عمل کند، فابینیو به هیچ وجه به بهترین فرمش نزدیک نبود و از ژوتا به جز صحنه گل و یکی دو موقعیت دیگر، چیز دیگری ندیدیم. ترنت نیز پس از یک نمایش بی نظیر مقابل آرسنال با تعداد زیادی پاس بی دقت، اشتباه مسلم روی گل، دریافت یک کارت زرد و خطاهای متعدد، یکی از دیگر بازیکنان ضعیف تیم بود.

آنفیلد و هفته ای تاثیرگذار در پیش رو

چهار بازی ای می شود که لیورپول خارج از بندر لیورپول به مصاف رقبا رفته است. به زبان ساده تر سه بازی خارج از خانه، و یک بازی خانگی در ورزشگاه پوشکاش آرنا. سه برد (دو برد مقابل لایپزیگ-یک برد مقابل ولوز) و یک شکست مقابل رئال خلاصه نتایج لیورپول در این 4 دیدار است.

اکنون و پس از گذشت پیش از یک ماه، دوباره آنفیلد، قلعه ای که زمانی نفوذناپذیر بود و نزدیک چهارسال پیروزی در آن به رویایی دور از انتظار و دست نیافتنی برای رقبا تبدیل شده بود، میزبان قرمز پوش های بندر لیورول است. در حال حاضر قرمزها 8 بازی پیاپی است که در در آنجا پیروز نشده اند.

آخرین مسابقه ما در آنفیلد به یک ماه پیش و دیدار مقابل فولام باز می گردد. جایی که ششمین باخت پیاپی خانگی مان رقم خورد. بنابراین فصل در حال حاضر به یک فاکتور ساده بستگی دارد: سر و سامان دادن فرم خانگی.

سه بازی از چهار بازی بعدی مان در آنفیلد برگزار می شوند (استون ویلا، رئال مادرید، نیوکاسل به علاوه لیدز در خارج از خانه) و جایی برای اشتباه وجود ندارد. شکست در هر یک از این دیدار ها می تواند حکم کنار رفتن لیورپول از لیگ قهرمانان امسال و سال آینده را داشته باشد و پیروزی در این دیدارها نیز می تواند نقشی موثر در کسب سهمیه لیگ قهرمانان از طریق رقابت های داخلی را ایفا کند. مشخصا داستان تکراری نبود هواداران و جو ورزشگاه را باید کنار گذاشت و تمام تمرکز را روی بازنگری روحیه تیم و کسب پیروزی گذاشت.

اشتراک گذاری :